Özence

Hayat benden bir süre kalemi bırakmamı istedi.
Ben de bıraktım.

Bu sürede çok şey oldu.

Evlendim.
Kariyerimi yeniledim.
Annelik duygusunu tattım, oğlumu büyüttüm.
Ve fark etmeden,
yeni bir yaşamın içine yerleştim.

Eskiden her şeyi hızla yapmak isterdim.
Şimdi bazı şeylerin olması gerektiği zamanda olduğunu biliyorum.
Ne erken, ne geç.

Kariyerim de değişti bu arada.
Bende değiştim.
Daha başarılı, daha mutlu bir ben oluverdim.
Aynı bilgi, başka bir bakış açısıyla yerini buldu mesela.
Artık daha sakin, daha seçici, daha az “her şeye yetişmeye çalışan”.

Annelik mi?
Onu anlatmak çok zor.
Çünkü o bir rol değil,
yeniden doğma ve ayarlanma hâli.
Hayata bakışım değişti.
Önceliklerim sadeleşti.
Gürültü azaldı, anlam arttı.

Bir süre yazamadım.
Ama yazıyla bağım hiç kopmadı.
Sadece kelimelerim de büyüdü benimle birlikte.

Artık yazmak benim için
bir şeyleri ispatlamak değil.
Bir şeyleri yerine koymak.

Bu bloga yeniden dönüyorum.
Daha yavaş, daha gerçek, daha az iddialı.
Ama çok daha kendim olarak.

Kaldığım yerden değil belki…
Ama olduğum yerden.

Ve bu sefer acelem yok.
Beni duyan duyuyor zaten.
Çünkü artık biliyorum:
Hayat, doğru yerde durduğunda akıyor.

☕✍️ // 30.12.2025 – 00:25