Yenilenmek için takvim yapraklarının değişmesini bekleyenlere değil,
yenilenmenin sorumluluğunu üstlenebilenlere gelsin bu yazı.
Yıllar önce de böyle düşünürdüm, bugün de fikrim değişmedi:
Saat tam 00.00 olduğunda hiçbir şey mucizevi şekilde dönüşmüyor.
Arabalar bal kabağına, hayatlar masala dönüşmüyor.
Değişen tek şey niyetimiz.
Ve o niyetin arkasına koyduğumuz emek.
Yeni yıldan büyük beklentilerim hiç olmadı.
Çünkü yaşadıklarımın ne kadarı benim çabam, ne kadarı nasibim…
Bunun dengesi hiçbir zaman tamamen benim kontrolümde olmadı.
Ama şunu çok iyi öğrendim:
Bana düşen; tevekkülle çalışmak.
Her yılın sonunda dururum.
Hız keserim.
Kendime dışarıdan bakmaya çalışırım.
Neyi iyi yaptım?
Nerede eksik kaldım?
Hedeflerimle aramdaki mesafe açıldı mı, kapandı mı?
Ve kendime şu iki soruyu sorarım:
“Daha iyi ne yapabilirim?”
“Daha iyi bir insan olmayı nereden ıskaladım?”
Çünkü ne zaman göçüp gideceğimizi bilmiyoruz.
Bu bilinmezlik, korkutmaktan çok uyanık tutmalı insanı.
Hayatımın bazı yılları zor oldu, bazıları öğretici, bazılarıysa şükürlük…
Bir yıl vardı ki kelimelerim kitap oldu,
“Umuda Özen” diye bir iz bıraktı dünyada.
Bir yıl vardı ki bana hayat arkadaşımı getirdi.
Bir yıl vardı ki bana oğlumu hediye etti.
Bugün geriye dönüp baktığımda şunu net görüyorum:
Değişim hiçbir zaman gürültülü gelmedi.
Sessizce oldu.
Ben hazır olduğumda.
Daha doğrusu hazır edildiğimde.
İşin özü hâlâ aynı yerde duruyor:
Zikir – unutmamak için,
Şükür – sahip olduklarını çoğaltmak için,
Sabır – acele etmemeyi öğrenmek için.
Ve kendime sık sık hatırlattığım o üç adım:
Hayal et.
Harekete geç.
Sonucu Allah’a bırak.
Yeni yıl…
Eğer sen yenilenmezsen,
o da yenilenmiyor.
Takvim değişiyor sadece.
Gerisi yine sana kalıyor.
Ve belki de en güzeli bu…
☕✍️// 31.12.2025 – 17:26
Özence 
Yorum bırakın